Blauwe maandagen

Hadden ze echt geen betekenis of waren ze achteraf misschien wel de meest waardevolle maandagen van mijn leven?

Anders

Ik kan nogal impulsief handelen, zou een ander zeggen. Ik zie het toch een beetje anders. Ik zie het zo dat ik uitdagingen die ik mijn leven tegen kom of de spontane ideeën die zich regelmatig en plotseling in mijn verrassende brein kunnen ontspruiten, bij voorbaat liever direct aanga dan er dagen/weken of maanden over te prakkiseren om het vervolgens toch wel of helemaal niet te doen. Mijn drijfveer om achteraf spijt te krijgen van dingen die ik wel heb gedaan ipv niet, is hiervoor de grootste motivatie. Het heeft mij veel opgeleverd, inclusief bijbehorende valpartijen en neusstoterijen, maar ik zou het op geen enkele andere manier willen doen. Daarom deel ik m’n blauwste maandag deze maandag graag met jou.

Emigreren

Zo was er ‘die maandag’ dat ik letterlijk voor drie weken emigreerde naar Curaçao.Ook al had ik een goeie baan in de jeugdzorg, een leuk appartement in het centrum, super lieve en leuke mensen om me heen.. ook was er dat altijd aanwezige en soms zelfs knagende gevoel naar avontuur. Alles had ik tot in de puntjes geregeld. Netjes uitgeschreven in Nederland, er lag een mooie nieuwe baan voor me in het geschied op het eiland en er was een geweldig ‘afscheidsfeest’ om vooral te vieren dat ik voor onbepaalde tijd naar het buitenland vertrok. Het avontuur en het onbekende lachte me tegemoet, ik deed het gewoon. Ik zag mijn emigratie letterlijk vooral zonnig tegemoet. En zonnig was het zeker op het eiland. Maar mijn nieuwe baan en vooral mijn nieuwe baas bleken niet zo zonnig. Er gebeurde een aantal zaken waardoor mijn hoopvolle en vooral euforische gevoel vol vertrouwen, al snel veranderde in een vooral ‘niet pluis’ en akelig gevoel waardoor ik sneller dan ‘wie had dit en vooral ikzelf ooit verwacht’ retourtickets boekte naar NL. Ik ging weer terug.

Weer terug..

Zo makkelijk als je het hier nu leest was het natuurlijk niet. Zeker niet. Wat ik goed herinner was dat ik op dat moment van terugkomst vooral ‘last’ had van een gevoel van schamen naar de buitenwereld. Ik schaamde me voor de bombarie die ik had gemaakt met mijn plannen. Ik zag op tegen de confrontatie met alle mensen die op mijn afscheidsfeest waren geweest, hun best hadden gedaan op mooie woorden en tranen hadden gelaten omdat ze me zouden gaan missen. Wetende wat ik nu weet, is dat die angst totaal ongegrond was. Mijn vrienden reageerde super lief op mijn snelle terugkomst en waren trots op me dat ik het toch gedaan had en dicht bij mezelf durfde te blijven staan.

Uitgedeukt

Het werd een mooie les die ik graag voor je samenvat: zelfs met een deuk in je ego komt het ook altijd weer goed. Deukjes raken in de loop van tijd weer uitgedeukt, of je went eraan. Maar met een deuk in je auto kun je gewoon nog prima rijden. Die deuken laten je zelfs misschien nog wel meer inzien waarvoor de auto echt bedoeld was. Tot zover deze metafoor 😉

Minder drastisch

Er waren ook minder drastische blauwe maandagen, zoals m’n halve werkdag in een kledingzaak waar ik voor de lunch diezelfde dag nog (na afmelding) de benen nam. Een casting voor een toneelgezelschap, mijn cowgirlavontuur in Noord-Australië en diverse pogingen meer humane verbinding te laten ontstaan door bijvoorbeeld ‘de wave’ een groter podium te geven en nog een ideetje (die ik nog even voor me hou, want misschien wordt dat ooit nog wel wat). Er zullen nog wel een paar goeie blauwe maandagen volgen, of zijn de huidige maandagen misschien wel de blauwe van mijn toekomst. De tijd zal het leren.

Maar een ding weet ik tot nu doe zeker: spijt van de dingen die ik niet gedaan heb zal ik niet krijgen.

Ik ben benieuwd naar jouw blauwe maandagen!?