Missen

De laatste dagen kan ik m’n vinger er niet direct op leggen. Ben niet volledig in m’n hum en er borrelt iets in mij waarvan ik weet dat het ieder moment duidelijker gaat worden. Het is af en toe bewust maar vooral onbewust aanwezig. Het zijn verstopte emoties die ik wel herken maar liever niet de oppervlakte laat raken. Zoals een pijnscheut die je kan verzachten door je hand keihard in je zij te duwen. Ik weet wat het is. Het is iemand missen. Een woord dat pas betekenis kreeg toen mijn vader overleed.

Ik mis hem. Als ik het toelaat, schiet de pijn door me heen in een golf van verdriet. Een beleving waarvan ik weet dat het me op dat moment niets meer oplevert dan een intens gevoel van verdriet dat ontstaat boven in mijn buik en als een krampachtig gevoel omhoog golft naar mij borst. Het beweegt zich vervolgens achter richting mijn schouderbladen en sluit zich dan even op in mijn keel waar het uit m’n lichaam komt met een hevige snik die zich uit in een aantal warme tranen die als dikke druppels over mijn wangen rollen. Ik hoor niks meer, ik zie even niks meer, ik voel alleen het missen.