Oh mooie vreemdin..

Ken je dat? Soms voel je je direct verbonden met mensen. Vreemde mensen die spontaan op je pad komen. Het kan gebeuren in de supermarkt of aan het tafeltje naast je in een kroeg. Ik besloot er wat vaker bij stil te staan en dit fenomeen te observeren om erachter te komen waarom deze spontane verbondenheid ontstaat en nog belangrijker: wat we er van mee kunnen nemen op onze eigen weg.

Herkenning

Afgelopen zaterdag gebeurde het weer. M’n liefde en ik nestelden ons gezellig aan een tafeltje in een druk en bekend Eindhovens café, toen er al snel een ouder stel naast ons kwam zitten. In verband met de drukte deelden we praktisch een tafel, waardoor er net wat meer begroeting nodig was dan in een minder drukke setting. Direct was er een gevoel van vertrouwen, herkenning of een gevoel wat in elk geval meteen prettig voelde richting de oudere dame. Misschien kwam het door haar stralende ogen, haar fijne voorkomen of het feit dat ze me een beetje deed denken aan mijn eigen moeder. Deze keurige, nette vrouw van ongeveer zestig jaar met fonkelende lichtjes in haar ogen, boeide me direct. Haar levenslust deelde ze niet alleen met haar zichtbaar trotse partner, maar met iedereen die het wilde zien. Volop in het leven. Als een magneet draaide ik me intuïtief naar haar toe en al snel ontstond er een klein gesprekje. Het koppel bleek elkaar net zolang te kennen als mijn partner en ik en al snel deelde ze ook dat dit haar eerste nieuwe relatie was na het overlijden van haar man, vier jaar geleden.

‘Het voelt gewoon zo’

Toen ze in de gaten kreeg, dat mijn net zo sociale wederhelft een klein praatje met haar metgezel aanknoopte, draaide ze zich iets meer naar mij toe en werd haar sprankelende stem iets zachter. ‘Ik vind het wel allemaal heel erg spannend hoor’, zei ze. ‘Dit is allemaal nieuw voor me en wil nog zoveel doen met m’n leven dat ik bang ben, dat door het hebben van een relatie ik daar niet meer aan toe kom’. Ik schrok in eerste instantie een beetje van haar uiterst spontane en intieme eerlijkheid. Zij tegelijkertijd ook, waarop ze zich bijna direct verontschuldigde: ‘Ik begrijp helemaal niet waarom ik dit tegen je zeg’, giechelde ze een beetje zenuwachtig. ‘Maar het voelt gewoon zo.’

Wederzijds

De herkenning en het vertrouwde gevoel was dus geheel wederzijds. Deze ontmoeting met deze prachtige vreemde was niet voor niets. We deelden iets gemeenschappelijks wat direct vanuit het diepst van beide zielen mogelijk werd aangesproken. Een oprechte herkenning van hart tot hart. Ik kreeg er een warm gevoel van en als natuurlijke reactie raakten we elkaar even kort aan. We praatten verder. Ze vertelde me trots over haar drie kinderen, kleinkinderen en haar overleden man. Ze was inderdaad zestig. Net zo oud als mijn moeder. Ik vertelde haar over mijn moeder, die zes jaar geleden haar man kwijtraakte. Ik had nog uren met deze dame willen kletsen en ergens lonkte het verlangen om naar haar contactgegevens te vragen. Toch besloot ik het niet te doen en enkel dit mooie moment te koesteren zoals het was. Niets meer, niets minder. Het stel moest weer verder. Ze hadden een reservering in een restaurant iets verderop. Voor ze op stond raakte ze mijn hand aan en zei ze, dat ze onze ontmoeting geweldig vond. Ik kon niet anders als dit beamen en vervolgens vertrok ze, deze mooie vreemdin.